ერთი ლექსის ისტორია

„1988 წელი საქართველოში, სისხლიანი რუსული იმპერიის წინააღმდეგ, რომანტიკულ _ ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა პირველ ნაბიჯებს დგამს. იმხანად რაიონში ვცხოვრობდი და რუსთაველის საზოგადოების ოზურგეთის ორგანიზაციას ვხელმძღვანელობდი. ოზურგეთიც ისევე, როგორც საქართველოს თითქმის ყველა რაიონი, სხვადასხვა პოლიტიკური ბატალიების მონაწილე იყო და ეროვნული მოძრაობის თითქმის ყველა ლიდერთან მიწევდა შეხვედრა. განსაკუთრებით ხშირი კონტაქტები ბატონ მერაბ კოსტავასთან მქონდა. კარგა ხნის მანძილზე მაწვალებდა სურვილი, რომ ბატონ მერაბისათვის ლექსი მიმეძღვნა, და აი, ერთ საღამოს დავწერე სტრიქონები: – ,, ტანჯულ სხეულის უკვე დასრულდა გვემა, სული სანთლებად აღიმართება ცისკენ…”, როგორ წარმოვიდგენდი, თუ ეს იქნებოდა წინათგრძნობა, რომელიც რამდენიმე თვის შემდეგ ახდებოდა. და მაშინ გამახსენდა მარინა ცვეტაევას სიტყვები: „боюсь стихи писать, стихи сбиваются“.

როცა მერაბ კოსტავას დაღუპვის ამბავი გავიგე, ეს ლექსი მისი ხსოვნისადმი მიძღვნილ სამგლოვიარო მიტინგზე წავიკითხე. შემდეგ შესანიშნავმა კომპოზიტორმა რუსუდან ჩხაიძემ (მომღერალ ანრი ჯოხაძის დედა) ჩემს ტექსტზე შექმნა სიმღერა, რომელიც მომღერალმა მაია თომაძემ შეასრულა. სიმღერა რამდენიმეჯერ გაჟღერდა საქართველოს და საკავშირო ტელევიზიითაც. ჩემთვის უხერხულია ამის აღნიშვნა, მაგრამ მკითხველისათვის ინტერესმოკლებული არ იქნება იმის თქმა, რომ ქალბატონმა მაია თომაძემ ერთ-ერთ ინტერვიუში აღნიშნა: ,,ჩემზე განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინა სიმღერის ტექსტმა. თითქოს ჩემი სათქმელი თქვა პოეტმა. მიმაჩნია, რომ ეს ლექსი ყველაზე ძლიერია, რაც კი დღემდე დაწერილა მერაბ კოსტავაზე”.

მერაბის ორმოცისათვის მე და კომპოზიტორმა გადავწყვიტეთ, ლექსი სიმღერის ნოტებთან ერთად ცალკე ბუკლეტად გამოგვეცა. დრო ცოტა რჩებოდა და ლექსი ბატონ ზვიად გამსახურდიას მივაწვდინეთ. ბატონი ზვიადის დახმარებით ბუკლეტი რამდენიმე დღეში მზად იყო. აღსანიშნავია, რომ სტამბის მუშებმა ღამეები გაათიეს, რათა დათქმულ დროზე მოესწროთ.

მაშინ ხალხი დიდი იმედით შეჰყურებდა ეროვნული გმირის სახელზე შექმნილ,,საადგილმამულო საქველმოქმედო ფონდს” და ავტორებმა ბუკლეტის ჰონორარი, იმ დროისათვის ძალზე სოლიდური თანხა _ ათი ათასი მანეთი აღნიშნულ ფონდში შევიტანეთ.

გამოხდა ხანი _ დატრიალდა ყველასათვის ცნობილი მოვლენები, რომლებმაც მხოლოდ სისხლისა და ნგრევის კოშმარული მოგონებები დაგვიტოვა. და ეს ფონდიც, როგორც შემდგომ შექმნილი სხვა უამრავი ფონდი, თავის ძირითად მიზნებს აცდა. მას შემდეგ, რამდენჯერაც არ ჩავუვლი ნახანძრალ, ტყვიებისაგან დაცხრილულ რუსთაველის პროსპექტს, ვფიქრობ: ვინ იცის, იქნებ ჩემი ჰონორარის წილიც იდოს იმაში, რომ იმ თანხისაგან შეძენილი იარაღით საქართველოს ესროლეს.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია, ეს სიმღერა 15 წლის ასაკში, უკვე გამოცდილი ხელოვანის მაღალი ოსტატობით შეასრულა ანრი ჯოხაძემ..

შეიძლება დღევანდელ მკითხველს ამ ლექსის ბოლო ორი სტრიქონი დაუჯერებლადაც მოეჩვენოს, მაგრამ ჯიუტი ოპტიმიზმით მჯერა, თუ აცხადდა წინა სტრიქონები, აუცილებლად ახდება ლექსის ფინალიც _ გადაივლის ჩვენი ქვეყნის თავზე განზრახ დატრიალებული შავი სატანური ქარბორბალა და კვლავ დაადგება ხალხი მერაბის გზას _ ,,გზას საქართველოს გადარჩენა რომ ჰქვია”.